به گزارش فائزون به نقل از نوید شاهد تهران بزرگ، شهید «علی رمضانی» متولد پنجم بهمنماه ۱۳۸۱ در تهران بود. او از همان دوران کودکی، استعداد عجیبی در کار با رایانه داشت؛ استعدادی که مسیر آینده او را رقم زد و باعث شد پس از تحصیل در رشته شبکه و نرمافزار دبیرستانهای شاهد، با رتبه ۳۳۹ روزانه در رشته فناوری اطلاعات دانشکده شهید شمسیپور پذیرفته شود. علی از ۱۸ سالگی همزمان با تحصیل ورود به دانشگاه، وارد بازار کار شد و ۴ سال به عنوان مهندس نخبه سایبری و استاد برنامه نویسی فعالیت کرد؛ تخصصی که به اذعان مدیران ارشدش، نمونهاش به تعداد انگشتان دست هم در کشور پیدا نمیشد. او سرانجام حدود ۴۰ روز پس از ورود به ۲۳ سالگی، در ۱۱ اسفند ۱۴۰۴ آسمانی شد.
حالا «معصومه کلهر»، مادر شهید، از پسِ روزهای دلتنگی، از پسری میگوید که فراتر از سن و سالش زیست و رفتنش داغی سنگین اما پرافتخار بر دل خانه گذاشت؛ مادری که از فرزندش، دلتنگیها و خاطرات ناب او چنین روایت میکند:
مهندس نخبه سایبری با دلی به زلالی کودکان
علی آقای ما از کودکی، به محض اینکه میتوانست پشت میز و صندلی کامپیوتر بنشیند، کارش شروع شد؛ مداحی میذاشت، خودش فولدر میساخت، کامپیوتر را روشن و خاموش میکرد و خلاصه از همان بچگی استعداد ذاتیاش مشخص بود که در آینده مهندس میشود. او را در مدارس شاهد ثبتنام کردیم و همیشه در مسیر درست حرکت کرد.
علی جان من، ۵ بهمن ۸۱ به دنیا آمد و ۱۱ اسفند ۱۴۰۴ شهید شد و با اینکه تنها ۲۳ سال داشت، اما از عمر پربارش به بهترین نحو استفاده کرد. پسرها معمولاً شیطنت دارند، اما شیطنت علی در راه مثبت خرج میشد. او با اینکه یک مهندس نخبه سایبری با ۴ سال سابقه کار تخصصی درخشان بود، اما هنوز هم رفتارش مثل بچهها زلال و بیآلایش بود. حساب سنوسال را نمیکرد؛ هرجا بچهها بودند، عین خودشان هوایشان را داشت؛ از لحاظ مالی و روحی پشتیبان همه بود، از خواهرش گرفته تا دوستان و همکاران.
کولهپشتیهای پر از محبت در مسیر اربعین
یکی از کارهای همیشگی علی، توجه به کودکان کار و نیازمندان بود. بهترین خوراکیها و لوازم را برای بچههای کنار مترو میگرفت و میگفت این بچهها شاید هیچوقت نتوانند چنین چیزهایی تهیه کنند. در سفر اربعین هم کولهپشتیاش را پر از لوازمتحریر لوکس و اسباببازیهای پسرانه و عروسکهای گرانقیمت میکرد و میگفت اینها را برای بچههای عراقی میبرم. وقتی به زیارت میرفت، از آنجا که برمیگشت کولهاش کاملاً خالی بود؛ اما شوق و ذوق بچههای عراقی و عکس و ویسهایی که از آنها برایم میفرستاد، بهترین دلخوشیاش بود.
او اصلاً ناامیدی در ذاتش نبود. همیشه برای یک سال آیندهاش برنامه داشت. مناسبتها که میشد، از عید غدیر و نیمه شعبان گرفته تا موکبزدن جلوی دانشکده شهید شمسیپور با بچههای هیئت، همواره پیشقدم بود. دوستانش هنوز هم آن موکب را به یادش برپا میکنند و امیدواریم ما هم بتوانیم این راه را ادامه دهیم.
نشانههایی از پرواز؛ «به زودی مینویسند شهید علی رمضانی»
کلام همیشگی علی روی استوریهایش این بود: «شهادت هنر مردان خداست» یا عکسی از حاج قاسم درست کرده بود که رویش به انگلیسی نوشته بود «قهرمان من».
بعد از جنگ ۱۲ روزه، وقتی با پدرش سر مزار شهدا رفته بودیم، خودش با اشاره گفت: «به زودی مینویسند شهید علی رمضانی».
استوریهای شب جمعهاش پر از این دلدادگی بود؛ شعر «خرم آن روز کزین منزل ویران بروم…».
هر بار که این استوریها را میدیدم دلم خالی میشد، اما نمیخواستم بپذیرم. حتی وقتی خبر شهادتش را بعد از دو روز بیخبری دادند، باز هم باور نمیکردم؛ اما هنوز هم معتقدم علی همهجا همراهم است. در زیارت کربلا هم همهجا حضورش را حس میکردم؛ این بچهها زمینی نبودند.
شبِ آخر؛ روایت آخرین دیدار و ساعاتی پیش از عروج
با شروع جنگ و انتشار اخبار ضدونقیض، دلهره عجیبی وجودم را گرفت. نشانه سلامتی ما در روزهای سخت جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان این بود که علی به محض فراغت، در پیامرسان «بله» استیکری میفرستاد یا مینوشت: «مامان، خوبم.» آن روز حوالی ساعت ۱۰ یا ۱۱ صبح پیام دادم: «سلام مامانم، خوبی؟ بابا رفت آبجی را از مدرسه آورد.» ساعتها گذشت و خبری نشد. دلنگران بودم تا اینکه بعدازظهر استیکری فرستاد با مضمون «به امید حق علیه باطل»؛ یعنی هم زندهام و هم مشغول کارم.
دیگر خبری نشد تا ساعت یک و نیم بامداد. ماه رمضان بود و بیدار بودم که دیدم آرام کلید انداخت و وارد شد. از دیدنش ذوق کردم، اما بسیار ناراحت و نگران به نظر میرسید؛ هم به خاطر فشار کاری سنگین و روزهداری و هم استرس اخبار بیت رهبری. بعدها فهمیدیم مدیرش که خودش هم در همین حادثه به شهادت رسید، در جلسه اداره گفته بود: «هر کس پدر، مادر یا همسرش نگران است میتواند برود، چرا که پایان راه ما شهادت است.» علی آن روز نیامد، اما نیمهشب مدیرش با علم به اینکه علی تکپسر است و من مشکل قلبی و فشار دارم، او را مجبور کرد به بهانه تهیه دارو و استراحت به منزل بیاید.
از نبوغ سایبری تا شهادت در راه آرمانها
«باید بروم؛ کارهای امروز به وجود من وابسته است»
شب را پیش ما ماند و داروی معدهاش را خورد. فردا صبح زود دیدم باز هم عزم رفتن دارد. کاپشن قهوهایاش را پوشید و کلاه کاسکت را برداشت. گفتم: «مگر نگفتند استراحت کن؟» با تأکید گفت: «نه مامان، باید بروم؛ امروز کارهایی دارم که خودم باید بالای سرشان باشم.» و رفت.
آن روز نماز ظهر و عصر را در مجموعه خواند و توصیهها و سفارشهایی به امامجماعت مجموعه کرد که: «اگر من شهید شدم به مادر بگویید چه کارهایی باید انجام دهد…»
حتی از مسئولش پرسیده بود: شما در جلسه از من ابراز رضایت کردید، آیا واقعاً راضی هستید؟ او با احترام پاسخ داده بود:«بله، من حقیقت را گفتم؛ مثل شما در کشور انگشتشمار داریم.»
بعدها مسئولش با اشک این ماجرا را برایمان تعریف میکرد و میگفت: «واقعاً تخصص علیآقای ما در کشور به تعداد انگشتان دست هم نمیرسید.»
دو روز بیخبری و یک عمر چشمانتظاری
حدود ساعت ۱:۴۵ ظهر بود که رژیم ملعون صهیونیستی و آمریکا با ۳ بمب بسیار قوی سنگرشکن، محل استقرار بچهها را هدف قرار دادند و علی جانم همراه با همکاران و دوستانش به شهادت رسیدند. از ساعت سه بعدازظهر که شنیدم شرق تهران را زدهاند، استرس وجودم را فراگرفت. پیامهایم در «بله» دیگر تیک نمیخورد و آنلاین نمیشد. تا دو روز چشمانتظار و نگران بودم؛ همه شهادت علی را میدانستند اما میخواستند مرا آرام کنند و میگفتند علی به اقتضای شغلش گاهی شده که یک الی دو روز جواب ندهد.
عصر ۱۲ اسفند، برادرم آمد و اول گفت علی مجروح شده است. گفتم: «پس برویم بیمارستان…» اما بعد به او گفتم: «میدانم بچهام شهید شده؛ بیشتر از این اذیتم نکنید.»
برادرم گفت: راهی را که ما میخواستیم طی چهل سال به آن برسیم، علیجان در همین سن کم پیمود و به آن رسید. از آن روز به بعد، چشمم همیشه به در ماند؛ چشمانتظار فرزندی که دیگر بازنگشت.
پیکر علیجان را پس از پنج روز پیدا کردن و انجام آزمایش DNA، به معراج شهدا بردند؛ اما یاد و خاطرهاش تا ابد در دل من زنده است.
از نبوغ سایبری تا شهادت در راه آرمانها
قرابت عجیب با دایی شهیدش؛ روایتی از مقاومت تا پای جان
پیکر مطهر علی در ۱۱ اسفند ۱۴۰۴ شهید شد؛ دقیقاً مقارن با روز شهادت داییاش، «شهید حبیبالله کلهر» که در جزیره مجنون به شهادت رسیده بود. پیکر علی عزیز نیز در ۱۵ اسفند، دقیقاً در سالروز خاکسپاری داییاش پس از ۴۲ سال، در کنار او آرام گرفت؛ گویی دایی و خواهرزاده در این مسیر به هم پیوند خورده بودند.
کلام آخر؛ امانتداریِ خون شهدا
در پایان، مادر شهید علی رمضانی پیامی محکم دارد: «ما بالاتر از جانِ تنها پسرمان که چیزی نداشتیم؛ بالاتر از رهبرمان هم مقام دیگری نداریم. اگر واقعاً خدا را قبول دارند، خون این شهیدان را پایمال نکنند. سرِ خون شهید و رهبرمان با هیچکس معامله نکنند و به هر قیمتی که میتوانند انتقام خون این عزیزان را بگیرند.»
انتهای پیام/